تماس با ما

آخرين اخبار و اطلاعات

برنامه هفته جاری

لطفاً جهت اطلاع از برنامه هفته جاری تماس حاصل نماييد

09123633459
09353726002

 

برترین گزارش برنامه

گزارش برنامه روستای ولیان 93/2/26

به سرپرستی امیر مسعود کرمیار

 

 

گزارش برنامه روستای ولیان 93/2/26

درباره روستای ولیان:
روستای ولیان واقع در شهرستان ساوجبلاغ با مختصات جغرافیایی 50 درجه و 51 دقیقه عرض شمالی، در 15 کیلومتری شمال شهرک کوهسار قرار دارد. این روستا از شمال به کوه میانبند و روستای اسکوی دره، از جنوب غربی به روستاهای دوزعنبر و آجین دوجین، از شرق به روستای گلین رود و از طرف غرب به روستای توره ده محدود می شود. روستای ولیان از سطح دریا 1830 متر ارتفاع دارد و آب و هوای آن در فصول بهار و تابستان مطبوع و دلپذیر و در زمستان ها سرد است.


به سمت ساوجبلاغ که حرکت می کنیم و روستاهای هلجرد، کردان، برغان، بانو صحرا، قلعه چندار (کوهسار)، شنده، خوروین، ازنق، آجین دوجین و دوزعنبر را پشت سر بگذاریم تابلوی بزرگ آهنی‌ای که روی آن نوشته شده «به روستای ییلاقی ولیان، نگین توتستان‌های ایران خوش آمدید» خودنمایی می‌کند؛ روستایی که زمانی توت‌هایش معروف بود و در کوچه‌هایش درختان توت سایه خود را گسترده و میوه‌هایشان را در طبق اخلاص به عابران هدیه می‌دادند. اما اینک در این روستا جز تعداد انگشت‌شماری درخت توت و خانه و مغازه‌هایی که بافت روستایی دارند چیزی نمانده است. زندگی شهری و شهرنشینی تا اینجا نیز پیشروی کرده و مردم بیشتر خانه‌هایشان را نو‌سازی‌ کرده‌اند. خانه‌های خشتی و کوچه باغ‌ها و بازار قدیمی محله دستخوش تغییرات شده است. ساختمان‌های آجری تازه‌ساز که به جای خانه‌های قدیمی و بعضاً با قدمتی بیش از ۱۰۰سال بنا شده، هشدار می‌دهند که دیری نخواهد گذشت که از طبیعت زیبای ولیان و سکوت و آرامش روستایی آن، اثری نخواهد ماند. امروزه وقتی که در روستا قدم می‌زنیم بیشترین چیزی که نظر را به‌خود جلب می‌کند خانه، آپارتمان و بنای در حال ساخت است
درآمد اکثر مردم این روستا از فعالیت‌های زراعی، باغداری و دامداری تأمین می‌شود. گندم، جو، توت هراتی، سیب، گیلاس، گردو، آلبالو، زردآلو و خرمالو از مهم‌ترین محصولات زراعی و باغی روستای ولیان است. با این حال مهاجرت قشر جوان و نیروی کار از روستا باعث شده تا حجم این محصولات به طرز بارزی کاهش پیدا کند. روستای ولیان در دامنه کوه استقرار یافته و بافت مسکونی متراکمی دارد. جمعیت این روستا در فصول مختلف سال متفاوت است. در زمستان اکثر مردم روستا به مناطق گرمسیری و شهرها پناه می‌برند و در تابستان دوباره به روستا برمی‌گردند. روستای ولیان از چهار محله به نام‌های پایین روستا (جیرمحله)، وسط روستا (میان‌محله)، شرق روستا (چال‌محله) و بالای روستا (جورمحله) تشکیل شده است. خانه‌های قدیمی و سنتی روستای ولیان، دیوارهای ضخیم، سقف‌های مسطح و در و پنجره‌های چوبی دارند و عمده مصالح به‌کار رفته در ساخت آنها سنگ، خشت، گل، گچ و خاک و چوب است که اغلب آنها تخریب شده و جایش را به ساختمان‌های نو داده است. روستای ولیان در دامنه‌های جنوبی کوهستان البرز روزگاری نگین توتستان‌های ایران بود. افزایش حجم مهاجرت در کنار تغییر بافت سنتی روستا زنگ خطر را برای ساکنان قدیمی روستا به صدا درآورده است؛ هرچند هنوز هم این نگین توتستان‌های کشور بر انگشتری دامنه جنوبی البرز می‌درخشد
مردم روستای ولیان به زبان فارسی سخن می گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند
براساس نتایج سرشماری در سال ۱۳۷۵ جمعیت روستای ولیان ۱۰۴۹ نفر بوده است که این تعداد در سال ۱۳۸۶ به بیش از ۱۵۰۰ نفر افزایش یافته است.درآمد اکثر مردم این روستا از فعالیت های زراعی، باغداری و دامداری تامین می شود. گندم، جو، توت هراتی، سیب، گیلاس، گردو، آلبالو، زردآلو و خرمالو از مهم ترین محصولات زراعی و باغی روستای ولیان است.
مراتع پیرامون ولیان شرایط مناسبی برای فعالیت های دامداری پدید آورده است و انواع محصولات دامی در آن به عمل می آید. ییلاقی بودن روستا موجب رونق گردشگری در ولیان شده است.
روستای ولیان در دامنه کوه استقرار یافته و بافت مسکونی متراکمی دارد. جمعیت این روستا در فصول مختلف سال متفاوت است. در زمستان ۳۵۰ خانوار (حدود ۱۵۰۰ نفر) و در فصل تابستان بیش از ۸۰۰ خانوار (در حدود ۳ هزار نفر) سکونت می یابند.
روستای ولیان از چهار محله به نام های پایین محله (جیرمحله)، وسط محله (میان محله)، شرق روستا (چال محله) و بالای روستا (جر محله) تشکیل شده است.خانه های قدیمی و سنتی روستای ولیان، دیوارهای ضخیم، سقف های مسطح و در و پنجره های چوبی دارند و عمده مصالح به کار رفته در ساخت آن ها شامل لاشه سنگ، خشت، گل، گچ و خاک و چوب است.طی چند دهه اخیر برخی خانه های قدیمی روستا ترمیم شده و بناهای جدید ویلایی و آپارتمانی در آن احداث شده است.مصالح به کار رفته در بناهای جدید شامل آجر، سنگ های تزیینی، تیرآهن، سیمان و گچ وسایر مصالح جدید است.
جاذبه های گردشگری
روستای ولیان در دامنه های جنوبی کوهستان البرزاستقرار یافته و آب و هوای مطبوع با چشم اندازهای بسیار زیبا دارد. باغات انبوه گردو، و گیلاس و ویلاهای ییلاقی، مناظر زیبایی را پدید آورده اند. چشم انداز ارتفاعات و باغ های انبوه مشرف به روستا به ویژه در بهار و تابستان بسیار تماشایی و دیدنی است. رودخانه ولیان از کوه های اطراف روستا و از بند ولیان که در محل به آن سوئک می گویند، سرچشمه می گیرد و از میان روستا می گذرد. حواشی این رودخانه تفرجگاه های خصوصی و عمومی مردم روستا و گردشگران است.در مسیر رودخانه ولیان باغات انبوه گردو، گیلاس و آلبالو احداث شده اند و آن را به جذاب ترین تفرجگاه های پیرامون شهرهای تهران و کرج تبدیل کرده اند.در روستای ولیان چشمه سارهای فراوانی وجود دارد که آب مورد نیاز مردم را تامین می کنند چشمه وال بین،چشمه زر و درویش چشمه از جمله معروف ترین آنها هستند.پیرامون این چشمه ها با گیاهان خودرو پوشیده شده واز مکان های تفرجگاهی روستا به شمار می آیند. بند ولیان که چشمه ساران زلال دارد و رودخانه ای
در آن جاری است به یکی از مکان های اتراقگاهی کوهنوردان تبدیل شده است. این منطقه چشم اندازهای جالب توجهی دارد و بسیار زیبا و خوش آب و هوا است.
درخت چنار ۱۰۰۰ ساله حیاط مسجد جامع ولیان _ از دیگر جاذبه های این روستاست. درخت توت بسیار قدیمی نزدیک یکی از مساجد روستا(مسجد حضرت ابوالفضل) نیز بسیار جالب توجه است
پوشاک مردان روستای ولیان شامل کت، شلوار، پیراهن، جلیقه، کفش و کلاه است. زنان نیز از شال،مانتو، روسری و چادر استفاده می کنند.مردم روستای ولیان همانند سایر مردم ایران در اعیاد ملی و مذهبی نوروز، فطر، قربان، غدیر به جشن و سرور و در ایام سوگواری ائمه (ع) به خصوص در ایام محرم و روزهای تاسوعا و عاشورا با برگزاری مراسم نوحه خوانی، سینه زنی و اجرای مراسم تعزیه به عزاداری می پردازند.دراین محل از جشن های محلی روستا می توان به عروسی های سنتی اشاره کرد که شامل مراحل مختلفی مانند خواستگاری، نامزدی، عقد، حنابندان، عروسی و پاتختی می باشد. کوهنوردی از ورزش های بومی این روستاست.
مهم ترین سوغات روستا توت هراتی، گردو و انواع خشکبار است.غذاهای محلی این روستا شامل انواع غذاهای گوشتی، اشکنه، کالاجوش _ دمک__ سیر ماست پلو _ آش رشته _ جو آش _ بلقور آش _ گندم آش و ترش آش است. یکی از غذاهای معروف آن به نام کشک و دوپلو است که ترکیبی از برنج، رشته، کشک، کلم، سیر، چغندر و سیب زمینی می باشد. رشته پلو نیز که با لوبیا چیتی، رشته پلویی، پیاز داغ، روغن فراوان و شیره توت می پزند از دیگر غذاهای لذیذ و خوشمزه محلی روستاست.
درآمد اکثر مردم این روستا از فعالیت های زراعی،باغداری و دامداری تامین می شود. گندم، جو، توت هراتی،
سیب، گیلاس، گردو، آلبالو، زردآلو و خرمالو از مهم ترین محصولات زراعی و باغی روستای ولیان است.
از جشن های محلی روستا می توان به عروسیهای سنتی اشاره کرد که شامل مراحل مختلفیمانند خواستگاری، نامزدی، عقد، حنابندان، عروسی و پاتختی می باشد. کوهنوردی از ورزش های بومی این روستاست.
رودخانه ولیان از کوه های اطراف روستا و از بند ولیان )دربند ولیان) که در محل به آن سوئک می گویند، سرچشمه می گیرد و از میان روستا می گذرد. حواشی این رودخانه تفرجگاه های خصوصی و عمومی مردم روستاو گردشگران است.
پیرامون این چشمه ها با گیاهان خودرو پوشیده شدواز مکان های تفرجگاهی روستا به شمار می آیند.بند ولیان که چشمه ساران زلال دارد.
گزارش برنامه:
طبق تقویم باشگاه، روز پنجشنبه مورخ 25اردیبهشت 93ساعت 15بعد از هماهنگی های لازم ، با 7 نفر از اعضا که در محل حرکت، زیر پل حصارک، جمع شده بودند صحبت کردیم و بعد از آماده شدن ساعت 15:30 وارد اتوبان کرج- قزوین شدیم، در اوایل حرکت هوا ابری و صدای رعد و برق و نمنم باران و مسافت نسبتاً طولانی پیش رو نگرانمان کرده بود که بعد از طی مسافتی هوا به حالت عادی خودش برگشت.
در کیلومتر ابتدایی به سمت بهشت سکینه تغییر مسیر دادیم تا برای زنده کردن دوباره یاد و خاطره مهرداد محمد امینی که دو سال است جایش در بین ما خالیست برویم. (حدود 30دقیقه طول کشید).
سپس وارد اتوبان شدیم و رکاب زدن را از سر گرفتیم. بعد از حدود 20 کیلومتر رکاب زنی وارد جاده کوهسار شدیم. بعد از گذشتن از شهر کوهسار ( قلعه، چندار، ازنق، خوروین) و روستای آجین دوجین ساعت 19 به میدان شهدای کرمیار ولیان رسیدیم. همزمان با ما چند تن از دوستانمان که با ماشین از تهران حرکت کرده بودند هم رسیدند.
به همراه هم وارد روستا شدیم و به سمت محل اقامت که از قبل تعیین شده بود رفتیم.
بعد از استراحت تعدادی از دوستان برای خرید خورد و خوراک و تدارکات شام بیرون رفتن، با ملحق شدن بقیه دوستان شام مختصری آماده شد، بعد از صرف شام همگی خود را برای یک مسابقه پانتومیم تیمی جانانه آماده کردند، که 2تیم شدیم و به خاطر قوی بودن هر 2تیم برنده ای نداشتیم، شب را با کلی بگو و بخند گذراندیم. (جای همه دوستانی که نبودند خالی).
صبح روز جمعه ساعت 8:30 دوستان از خواب بیدار شدند و پس از صرف صبحانه و آماده شدن ساعت9:30 به سمت دربند ولیان حرکت کردیم، مسیر بسیار زیبا و هوای بسیار مطبوع اردیبهشتی همه را سر شوق آورده بود، به دربند رسیدیم هوایی مطلوب (نه سرد و نه گرم) با رودخانه ای که از بین دره می گذشت و اطراف را کوه و درختانی سبز که احاطه کرده بودند منظره ی فوق العاده ای را به وجود آورده بود.
مسیر را ادامه دادیم، در 4 قسمت از مسیر باید از داخل رودخانه عبور میکردیم که بسیار صحنه جالبی بود.
تا جایی که برای عبور ماشین جاده را عریض کرده بودند بالا رفتیم که به منطقه "خانکان" معروف است.
بعد از استراحت و خوردن هندوانه بزرگی که داشتیم. ساعت 13 به سمت پایین حرکت کردیم.
در برگشت چون تمام مسیر سرازیری بود هیجان بسیار زیادی داشت که همگی لذت بردند، در ادامه وارد اتوبان شدیم و نهایتاً ساعت 14:30 برنامه به پایان رسید.
                                                                               


 

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن

طراحی و اجرا توسط گروه طراحی آرتیزان

تقویم پاییز 1395

تازه های سایت

ارسال گزارش برنامه

لطفاً متن گزارش برنامه همچنین تصاویر مربوط به گزارشات برنامه خود را به این آدرس ارسال بفرمایید:
info@ofoghclub.com